‘Tarihi’ bir gün :)

Tarih84 gelecek demiştim ya, cuma sabahı bir telefonla uyandım. Ben parkın önündeyim, evinizi bulamadım. Dedim iyiki bulamamışsın bulsaydın kapı zili ile uyanacaktım. Verdiğim adresten neredeyse eliyle koymuş gibi buldu evi. Bir çok takdir edilecek özelliği olduğunu biliyordum ama yön bulma kabiliyetinin bunlardan biri olduğunu bilmiyordum. Hele benim gibi yön bulmak için neredeyse sağına sarımsak, soluna soğan asacak biri için. İnsan üstü bir özellik

Hani dedik  sözümüz var Ramen ve tatlı yedireceğiz diye. Bizim verdiğimiz sözleri tutmadığımız görülmüş müdür? Görülmemiştir Dün Tarih, Rüzigar, Miss. Nefertiti ve ben buluştuk. Öncesinde Seyhancığımı gördük. Çok kısa vakit geçirebildik ama çok keyifliydi. Seyhan ve arkadaşını uğurladıktan sonra bizim kızlarla buluştuk. Seoul restoranda Ramen yiyecektim ama büyük bir hayal kırıklığı yaşadık. Aydın Bey bize Ramen olmadığını söyledi. Hepsini satmışlar. Koli ile alıyorlarmış yarebbimmm ne aç insanlarrr varr Biz boynumuzu büküp mecburen Jin Mi’ye gittik. Yeşimcim yine oradaydı. Bu küçük  kızı her geçen gün daha çok seviyorum. Yine de onun varlığı Tarih’in servis ve mekânın genel havası hakkındaki çok da olumlu olmayan düşüncelerini değiştiremedi maalesef. Ben çok Kore yemeği sevmediğim için nerede yediğimin bir önemi yok ama gazete kağıdı bile olmadan yere serilen biberlerin arasında yemek yemek ilginçti

Sonrasında yine söz verdiğimiz gibi pasta yemeye gittik. Bu sefer Nefertiti kapıya arkasını döndüğü için gay bir çift olduğunu tahmin ettiğim iki yakışıklıya doya doya baktım. Eğer Nefertiti kafasını Exorcist filmindeki gibi 360 derece çevirip bakmasaydı çocuklar daha uzun oturabilirlerdi. Bu kız benim potansiyel kısmetlerimi engelliyor hep ha ha ha Yine çok güldük, hava güzeldi, sohbet güzeldi, sultanahmette açan laler güzeldi. Bu yüzden Mss. Nefertiti’nin içindeki Nihat Odabaşı ortaya çıktı ve bilmem kaç yüz tane fotoğraf çekti. Bu arada ben bir kenarda cinnet geçirmekle meşguldüm. Tarih84 sürekli yedi, bir de bana obez derler   İstanbul halkı bu kadar yeşilliğe hasretmiymiş süs olsun diye ekilen çimenlere, sanki Central Parktaymış gibi yayılmışlar. Manzara şahaneydi :p yoldan geçen insanlar eşliğinde yenen kısır, Gülhane Parkında Atatürk büstüne Noel baba muamelesi yapan çocuklar. Tam bir Türkiye mozaiği işte ha ha ha. Günün sonunda Nefertitiyi hüzünlü gözlerle Avrupa yakasında bir başına bırakarak, vapura bindik. Arkamızdan bir kaç hıçkırık duyduk sanki ama pek önemsemedik :p Oturduğumuzda ayaklarımızın sızısını hissediyorduk. Tarih84 çay hayaliyle meşgulken ben de bütün gün yürüttünüz beni diye mız mızlanıyordum Ama kesinlikle çok çok güzel bir gündü.

Tarihcimle maceralarımız bugünde ma aile devam etti. Onu da bilahere ayrı bir yazı konusu olarak geçeceğim. Yorgunluktan öldük çünkü. 10 Temmuz 2010′dan sonra Asya dizi-film alemine hızla dönecek olan Tarih84 bir gece daha misafirim. Hiç gitmesin, bizim evin kızı olsun istiyorum ama olmaz mı ki?