Yazdan kalma Mavi bir post

Yazın temmuzun  başında cehennem sıcakları başlamadan, Maviciğimle buluştuk. Hem de iki kere. Çok uzun bir güncelleme yapmayı planlıyordum. Arada kaynamasın biraz bekleyeyim dedim. Sonra bu sefer Nefertiti yazsın önce diye onu bekledim. Onun da beklenmedik problemleri olunca hayatında blogla ilgilenemedi. Bende istediğim gibi bir yazı yazamam diye bekledim. Arada bir sürü başka şey oldu. Buluşmalar oldu. Yazdım hepsini ama Mavime daha özel olsun istedim. Miane diyorum. Bağışla unniyi

Mavi ve ben önce Taksimde buluştuk.  Ben VAKTİNDE gittim altını çizmek isterim Ama Mavim İstanbulu bilmediği için erken gitmişti. Yine birini beklettim. Zaten bu kızlar sırf benim adım geç kalıyora çıksın diye erkenden gidip bekliyorlar ha ha Mavicim beni beklerken Taksimi kendince tavaf etmiş ve her görüşten insanın caddenin bir ucundan bir ucuna imza vs. toplamak için dizilmesine, İstiklal caddesindeki insanların çeşitliliğine şaşırmış bir Ankaralı olarak

Hemen gittik bir cafeye oturduk. İki lafından biri ‘Sultan, Sultan, Sultan’ olunca, kendimi bir öksüz hissettim ve Nefertitimi aradım. O sırada işte olsa da haftasonu onunla da buluşacağımızı hatırlatararak teselli bulmamı sağladı. Bundan önce ona biraz nispet yapmış olabiliriz tabii Yedik, içtik, mum yaktık kilisede, seyrine baktık

İkimize özel günü keyifle noktalayıp, yeniden buluşmak üzere ayrıldık. Haftasonu gelip çattığında, gül yüzünü bize ender olarak gösteren Darkangelda aramıza katıldı Ramen yemek üzere Seoul restorana yöneldik. Fakat Seoul restorana ilk kez gelen herkes gibi ağır kokudan rahatsız olan ve sası bir yiyecek olan rameni hamsiyle, lahana sarmasıyla kıyaslayan Mavim, önce yemek istemedi. Nefertitinin anne edasıyla o tabak bitecek uyarısından sonra hatır için ramen bile yerim düsturu ile sildi süpürdü tabağını. Bu arada tatlılarımızı da yedik. Üç tane Gong fanı bir araya gelmişken, gıyabında Oppamızın doğum gününü de kutladık. İnsan Karadenizli olup da binbir çeşit lezzetin ortasından gelince, Kore yemeklerini sevmez tabii. Gerçi bende Karadenizliyim ama sevmem pek Karadeniz mutfağını. Kaderin, Karadeniz’in güzel şehri Trabzon’dan alıp çorak ve gri Ankara’ya savurduğu deli dolu, hırçın, en amiyane ama doğru tabirle ‘Harbi’ kız gün sonunda hakkında hiç yanılmadığımızı gösterdi bize.

Güzel çiçeğim, yine gel, hep gel. Kore olsun olmasın. Mısır ekmeği yiyelim beraber. Annem güzel dible yapar, ondan da yeriz bir gün. Mavinin her tonunu kullanmaya çalıştım bu postta. Her ne kadar sürç-i lisan ettiysek affola çiçeğim